Book review: The Burnout Society
Reading time: 5 minutes
By the end of the article, you will have:
- a clear picture of the way in which the book The Burnout Society by Byung-Chul Han has so deeply influenced the discussion surrounding workplace stress and everyday self-oppression,
- a balanced look at both the strengths of his philosophy and those areas that require caution,
- an initial introduction to the recent discourse surrounding over-optimisation (over-optimization), the internalised compulsion and the reclaiming of our authentic vitality.
Why I chose this book
The The Burnout Society is undoubtedly one of the books that radically changed the way we interpret modern burnout. It provided an explanation for why people who theoretically have the freedom to define their lives end up feeling permanently exhausted, fragmented and a trapped.
It essentially succeeded in deconstructing the pre-existing illusion that pressure always comes from the outside. The psychological pain of modern man therefore appears to not stem from an external oppressor, but from an internal cognitive schema that demands constant optimisation. This experience of the «I can» or «I can do better» quickly translates into a permanent emotional strain, like a a Ferrari without brakes running non-stop to catch up with a nonexistent goal.
Ως ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής, συναντώ συχνά ανθρώπους, ιδιαίτερα high performers, που έρχονται για θεραπεία, επειδή έχουν εσωτερικεύσει έναν ρόλο που δεν τους επιτρέπει ποτέ να ξεκουραστούν.
Αυτό που ξεχωρίζει στο The Burnout Society είναι ότι μας βοηθά να περάσουμε από το «είμαι ανεπαρκής, επειδή κουράστηκα» στο «κουράστηκα, επειδή προσπαθώ να ικανοποιήσω μια αόρατη καθηκοντολαγνεία». Την ίδια στιγμή, επειδή η ανάλυση του Χαν είναι έντονα θεωρητική και φιλοσοφική, χρειάζεται ένα κριτικό βλέμμα για να συνδέσουμε τις έννοιες με την πραγματική θεραπευτική διεργασία.
Η Κεντρική Ιδέα του The Burnout Society
Αυτό που περιγράφει κυρίως το βιβλίο είναι ότι έχουμε περάσει από την «πειθαρχική κοινωνία» (που βασιζόταν σε απαγορεύσεις, περιορισμούς και στο «πρέπει») στην «performance society» (που βασίζεται στα κίνητρα, στα projects και στο «μπορείς»).
Άρα, το burnout δεν είναι μια ατομική αδυναμία, αλλά το αναπόφευκτο ψυχοσωματικό βίωμα μιας κοινωνίας που μετέτρεψε την ελευθερία της επιλογής σε έναν ασταμάτητο εσωτερικευμένο εξαναγκασμό επίδοσης.
Ως βασικός φακός, αυτός ο μετασχηματισμός εξηγεί γιατί η depression and κόπωση στην εποχή μας δεν είναι συμπτώματα ανυπακοής, αλλά το αποτέλεσμα μιας εθελοντικής, ολικής εκμετάλλευσης του εαυτού μας από τον ίδιο μας τον εαυτό.
Ποια φράση αποτυπώνει την Kεντρική Iδέα
«Το πιο ύπουλο “πρέπει” δεν λέει “πρέπει”, αλλά “μπορείς“.»
Αυτό έχει τεράστια θεραπευτική αξία, γιατί στη διαδρομή της επανασύνδεσης με τον εαυτό μας, τους άλλους και τον κόσμο, βλέπουμε συχνά ότι η μεγαλύτερη παγίδα είναι η εσωτερική φωνή μας που μετατρέπει κάθε επιθυμία σε υποχρέωση. Όταν το «μπορώ» γίνεται απόλυτο, το άτομο μετατρέπεται ταυτόχρονα σε θύτη και θύμα του εαυτού του. Ο στόχος της θεραπείας δεν είναι να γίνουμε πιο παραγωγικοί, αλλά να επιτρέψουμε στα κομμάτια μας να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, αφήνοντας χώρο για αυθεντική ευχαρίστηση και σκόπιμη παύση.
Σε ποιον απευθύνεται
Δίνει απαντήσεις, κυρίως, σε ανθρώπους που παγιδεύονται διαρκώς σε κύκλους εξουθένωσης, τελειομανίας και αυτοκριτικής. Μπορεί, επίσης, να αποτελέσει χρήσιμο οδηγό για όλους όσοι ασχολούνται με την ψυχική υγεία και θέλουν να κατανοήσουν το υπαρξιακό αποτύπωμα που αφήνει η σύγχρονη κουλτούρα του over-optimization στους θεραπευόμενους.
Τι δείχνει η έρευνα
Η σύγχρονη κλινική και οργανωσιακή έρευνα στηρίζει καθαρά τη σύνδεση ανάμεσα στην ψυχαναγκαστική εργασία (workaholism), την τελειομανία και την εμφάνιση κλινικών συμπτωμάτων άγχους και κατάθλιψης. Η διαρκής ανάγκη για αυτο-βελτιστοποίηση αδειάζει συστηματικά τα ψυχικά αποθέματα, επιβεβαιώνοντας ότι η εσωτερικευμένη πίεση είναι εξίσου καταστροφική με τους εξωτερικούς παράγοντες πίεσης.
In more detail:
| Ισχυρισμός | Τι χρειάζεται να κρατήσουμε |
| Το «μπορείς» προκαλεί μεγαλύτερη πίεση από το «πρέπει». | Ναι. Όταν η πίεση εσωτερικεύεται, η αποτυχία βιώνεται ως προσωπική ανεπάρκεια, ενισχύοντας την αυτοκριτική. |
| Το over-optimization προστατεύει από το άγχος. | Όχι. Η επιστήμη δείχνει ότι η υπερβολική εστίαση στην παραγωγικότητα οδηγεί σε πνευματικό κατακερματισμό και burnout. |
| Η εξουθένωση θεραπεύεται με καλύτερη διαχείριση χρόνου. | Λάθος. Το burnout είναι μια βαθιά κρίση νοήματος και ρύθμισης του συστήματος, που απαιτεί αλλαγή στάσης ζωής, όχι απλώς νέα προγράμματα. |
Νεότερη θεωρητική ματιά: Το σώμα που γίνεται μηχανή επίδοσης, αντιτίθεται στο ρυθμό του νευρικού συστήματος
Μια πιο πρόσφατη ψυχολογική συζήτηση πηγαίνει την ανάλυση του Han ένα βήμα παραπέρα. Στην team ψυχοθεραπευτών/τριών μας στο ReConnect Therapy παρατηρούμε συχνά ότι η τάση μας για over-optimization αντιμετωπίζει το σώμα σαν μια μηχανή που πρέπει να αποδίδει ασταμάτητα, αγνοώντας τα σωματικά σήματα κόπωσης.
Το νευρικό σύστημα δεν είναι μια αποθήκη παραγωγικότητας, αλλά ένα ζωντανό σύστημα που χρειάζεται ρυθμό. Η σύγχρονη νευροεπιστήμη εισάγει την έννοια της μεταστασιμότητας: της ικανότητας του οργανισμού να μην μένει κολλημένος σε μία μόνο κατάσταση, όπως η διαρκής υπερδιέγερση και η δράση, αλλά να μπορεί να κινείται ευέλικτα ανάμεσα στην ενεργοποίηση και τη βαθιά χαλάρωση.
Ένα υγιές νευρικό σύστημα δεν είναι ένα σύστημα που παράγει διαρκώς έργο. Είναι ένα σύστημα ευέλικτο. Στο σύγχρονο σχεσιακό αδιέξοδο της επίδοσης, αυτή η ικανότητα ευελιξίας χάνεται. Το σύστημα κολλάει στο «on», το μπουκάλι αδειάζει και το σώμα οδηγείται στην αναπόφευκτη κατάρρευση (burnout) ως τη μόνη εναλλακτική άμυνα απέναντι στην ασταμάτητη πίεση. Άρα, η εξουθένωση δεν είναι μια βλάβη του συστήματος, αλλά η ύστατη προσπάθειά του να μας αναγκάσει να σταματήσουμε.
Πού χρειάζεται η προσοχή μας
Εκεί που θα κρατούσα μια πιο σαφή επιφύλαξη είναι στον έντονα πεσιμιστικό και θεωρητικό τόνο του βιβλίου. O Χαν βλέπει αυτή την κατάσταση ως μια καθολική κοινωνική μοίρα, αφήνοντας μερικές φορές λίγο χώρο για την ατομική ανθεκτικότητα και τη θεραπευτική αλλαγή. Αυτό μπορεί να μας δημιουργήσει μια αίσθηση απόλυτου εγκλωβισμού, Να μας κάνει να νιώσουμε ότι είμαστε ανήμπορα πιόνια μιας κοινωνίας που μας αναγκάζει να εξουθενωθούμε.
Στην πραγματικότητα, η θεραπευτική εμπειρία μάς μαθαίνει κάτι πιο ταπεινό και ελπιδοφόρο. Οι άνθρωποι δεν είμαστε απλώς θύματα των δομών. Μέσα από τη θεραπευτική σχέση, την επίγνωση και τη διεκδίκηση των προσωπικών μας ορίων, μπορούμε να αποδομήσουμε αυτούς τους εσωτερικευμένους ρόλους. Η αλλαγή είναι μια διεργασία εφικτή, αρκεί να δώσουμε χρόνο και χώρο στον εαυτό μας να αναπνεύσει έξω από το κυνήγι της επίδοσης.
Πώς αξίζει να διαβαστεί
The The Burnout Society αξίζει να διαβαστεί ως ένα σημαντικό βιβλίο κατανόησης της σύγχρονης κουλτούρας μας.
- Όχι ως ένα βιβλίο αυτοδιάγνωσης που θα σου φορτώσει επιπλέον ενοχές.
- Όχι ως ένα ακόμη εγχειρίδιο της ποιότητας της παραγωγικότητάς σου.
- Όχι ως μια μοιρολατρική διαπίστωση, ότι δεν υπάρχει ατομική διέξοδος.
Επειδή είναι ένα βιβλίο μικρής έκτασης, θεωρώ χρήσιμο να το διάβασεις αρχικά όλο, ώστε να πάρεις μια συνολική ιδέα και ύστερα, στη δεύτερη πια ανάγνωση, να το προχωρήσεις αργά, διερευνώντας εις βάθος, τις έννοιες που συναντάς και θέτοντας ερωτήματα.
Άνοιξε έναν εσωτερικό διάλογο για το πώς το βιβλίο σχετίζεται με τις δικές σου ανάγκες, τι απαιτήσεις θέτεις εσύ στον εαυτό σου, πώς αντιλαμβάνεσαι την αξία σου, πόση κόπωση νιώθεις καθημερινά. Προσοχή, όμως. Αν αυτός ο διάλογος σου προκαλέσει έντονη συγκινησιακή φόρτιση, τότε συνέχισέ τον με προσοχή και μέσα σε ένα ασφαλές θεραπευτικό πλαίσιο.
Η πιο χρήσιμη στάση είναι να κρατήσουμε τη φιλοσοφική οξυδέρκεια του βιβλίου, αλλά να μην αφήσουμε κανένα θεωρητικό αδιέξοδο να μας στερήσει την ελπίδα για προσωπικό μετασχηματισμό.
What to take away today
Το πιο σημαντικό που μπορεί να σου αφήσει αυτό το βιβλίο είναι η συνειδητοποίηση ότι η ανάγκη σου να σταματήσεις, να μη δράσεις, να «μην κάνεις τίποτα», δεν είναι ελάττωμα, αλλά ένδειξη υγείας.
Όταν δεις την κούρασή σου όχι ως μια προσωπική αποτυχία, αλλά ως ένα υγιές μήνυμα του οργανισμού σου που ζητά προστασία από την υπερβελτιστοποίηση, τότε θα ανοίξει χώρος για αυτοσυμπάθεια και αναγνώριση ότι:
Δεν είσαι μια μηχανή που οφείλει να αποδίδει ασταμάτητα.
Είσαι ένα ζωντανό σύστημα που έχει δικαίωμα στην παύση, στην ηρεμία και στην αυθεντική πληρότητα.
Και αυτό το ζωντανό σύστημα, μαθαίνοντας να βάζει όρια στο «μπορώ», μπορεί να ξαναβρεί την πραγματική του ζωτικότητα και να κινηθεί ελεύθερα.
Αν ένιωσες ότι The Burnout Society απευθύνεται σε σένα, μπορούμε να πούμε περισσότερα εδώ
Διάβασε επίσης:
Burnout and holidays. And we don't mean sunburn.
Review of Four Thousand Weeks: Time Management for Mortals (Oliver Burkeman)
Θα χαρώ πολύ να διαβάσω το μήνυμά σου. Φροντίζω να διαβάζω όλα τα μηνύματα και να απαντάω σε όσα περισσότερα μπορώ.
Το άρθρο βασίζεται στην επιστήμη της ψυχολογίας και στην κλινική εμπειρία ψυχοθεραπευτών/τριών. Έχει ψυχοεκπαιδευτικό χαρακτήρα και δεν υποκαθιστά την ψυχοθεραπεία, την ιατρική γνωμάτευση ή την εξατομικευμένη κλινική αξιολόγηση. Αν αυτό που διαβάζεις ακουμπά έντονη ψυχική δυσφορία ή επηρεάζει σημαντικά την καθημερινή σου λειτουργικότητα, είναι σημαντικό να αναζητήσεις εξατομικευμένη επαγγελματική στήριξη.
Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αξιοποιείται υποστηρικτικά για έρευνα βιβλιογραφίας, οργάνωση, εμβάθυνση και έλεγχο επιστημονικών δεδομένων. Η τελική ευθύνη, οι ιδέες, η κλινική κρίση, η μορφή και η τελική γραφή ανήκουν στον Φίλιππο Γκέκη και στην επιστημονική ομάδα, βασισμένες στην κλινική εμπειρία και την ανθρώπινη επεξεργασία.
Γράφει: Φίλιππος Γκέκης, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής, εμπνευστής του Reconnect Therapy μαζί με την επιστημονική ομάδα του Reconnect Therapy.
Βιβλιογραφία-Αρθρογραφία
- Han, B.-C. (2015). The Burnout Society. Stanford University Press.
- Melchior, M., Caspi, A., Milne, B. J., Danese, A., Poulton, R., & Moffitt, T. E. (2007). Work stress precipitates depression and anxiety in young, working women and men. Psychological Medicine, 37(8), 1119-1129.
- Schaufeli, W. B., Taris, T. W., & Van Rhenen, W. (2008). Workaholism, burnout, and work engagement: Three of a kind or three different kinds of employee well-being? Applied Psychology, 57(2), 173-203.