Η Μαρία μεγάλωσε μέσα σε αυστηρούς κανόνες, καταπίεσε πολύ τα συναισθήματά της και δεν έμαθε να τα ακούει. Πώς άλλωστε θα μπορούσε να το μάθει εάν οι γονείς της ήξεραν πάντα πώς αισθανόταν και δεν της επέτρεπαν να αφουγκραστεί τα συναισθήματα της; Είναι αυτό που ακούμε: «Εσύ δεν ξέρεις, οπότε άσε εμένα να σου πω πως αισθάνεσαι». Η Μαρία είχε έναν γονιό από πάνω της ο οποίος δεν της άφηνε χώρο να αισθανθεί τα συναισθήματα της και αποφάσιζε εκείνος για το πώς νιώθει. Θα μπορούσαμε να ακούσουμε φράσεις όπως «Μαρία κρυώνεις, πήγαινε βάλε τη ζακέτα σου» ή «Μαρία τώρα δεν θα στεναχωρηθείς.Ήταν ένα παιχνίδι και το έχασες». Χαρακτηριστικά παραδείγματα τα οποία δηλώνουν την απουσία χώρου σε ένα παιδί να αναπτυχθεί ψυχοσυναισθηματικά.
Όταν ο γονιός αποφασίζει για το αν το παιδί κρυώνει ή ζεσταίνεται, τότε εκείνο δεν θα μάθει να αφουγκράζεται τα συναισθήματά του και να ξέρει το ίδιο πότε κρυώνει και πότε ζεσταίνεται κι έτσι να πάρει την απόφαση μόνο του για το πώς θα διαχειριστεί αυτή την κατάσταση. Έτσι και η φίλη μας η Μαρία στα 28 της βρέθηκε σε μία σχέση όπου για μεγάλο διάστημα αισθάνεται ένα μεγάλο βάρος στους ώμους της και ένα έντονο αρνητικό συναίσθημα μπροστά στο θώρακα της, «ένα πλάκωμα στο στήθος» όπως λέει. Ίσως είναι συναισθήματα από καταστάσεις που δεν τις έχει επεξεργαστεί και έχουν συσσωρευτεί, ίσως είναι καταστάσεις που δεν τις έχει αξιολογήσει ως σοβαρές διότι πάντα στη ζωή της ήταν σημαντικό να είναι ευχαριστημένοι οι άλλοι και όχι και η ίδια. Με λίγη υποστήριξη και έναν καλό ακροατή η Μαρία ανακάλυψε ότι ο σύντροφός της αποφασίζει για κείνη και τις δικές της ανάγκες αλλά βέβαια είναι κάτι που ,παρόλο που έχει περάσει από το μυαλό της, της είναι πολύ δύσκολο να το διαχειριστεί. Θα μπορούσαμε να το παρομοιάσουμε σαν να ζητάμε από έναν δεξιόχειρα στα 50 του χρόνια να μάθει να γράφει με το αριστερό του χέρι! Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι το συναίσθημα ενοχής το οποίο κάθε φορά που διεκδικεί κάτι για τον εαυτό της, την μαζεύει, την κρατάει πίσω και ουσιαστικά της λέει «Πώς τόλμησες να διεκδικήσεις κάτι για σένα!»
Μήπως λέτε περισσότερα «ναι» από αυτά που θέλετε; Μήπως, όταν θέλετε να μιλήσετε για κάτι που σας απασχολεί, νιώθετε ένα κόμπο στο λαιμό; Μήπως δεν βλέπετε τα υπόλοιπα χρώματα του ουράνιου τόξου;